جریان تجدد گرای افراطی همواره استفاده از سازمانهای سری و فرقه های

 شبه دینی و محافل ماسونی برای پیشبرد اهداف خود را در دستور کار داشته

است .

آن ها در ایران ابتدا فرقه بایبه را ایجاد کردند که کمی بعد به دو فرقه ازلی و

 بهائی تقسیم شد . هم ازلی ها هم بهائی ها نقش مهمی در تحولات دوران

 واپسین قاجاریه و به خصوص منحرف کردن انقلاب مشروطه و برانداختن

 حکومت قاجاریه ایفا کردند .

در آوریل سال 1854 فردی بنام مانکجی هاتریا به همراه میرزا حسین خان

 مشیرالدوله (سپهسالار بعدی ) از بمبئی وارد ایران شد و در پوشش

((عمدهالتجار )) در تهران مستقر شد . مانکجی از 14 سالگی عضو ارتش

 هند بریتانیا بود و در واقع به عنوان افسر اطلاعاتی ارتش هند بریتانیا و مسئول

شبکه های مخفی حکومت هند بریتانیا در ایران ماندگار شد . او تا زمان مرگ در

 تهران (فوریه 1890) نقش بسیار مرموز و موثری در حیات سیاسی ایران ایفا کرد .

 کمی بعد از مرگ او ، از سال 1896 سر اردشیر ریپورتر این مسئولیت را بدست

 گرفت و سپس پسر اردشیر به نام سر شاپور ریپورتر. نقش این سرشاپور تا

انقلاب اسلامی ادامه داشت و به گمان هنوز موثرترین فرد در دستگاه اطلاعاتی

 آمریکا و انگلیس در مسائل ایران است .

مانکجی پس از استقرار در تهران گروهی از نخبگان سیاسی ، مانند رضا قلی

 خان لله باشی (نیای خاندان هدایت ) و محمد تقی لسان الملک سپهر

(نیای خاندان کاشانی سپهر ) و میرزا عبدالرحیم ضرابی (نیای خاندان ضرابی

 و کلانتر تهران ) و غیره  ، را در پیرامون خود جمع کرد و فعالیت اطلاعاتی و

فرهنگی و سیاسی گسترده ای را سازمان داد. مانکجی هم در گسترش

بابی گری و بهائی گری نقش فعال داشت ؛ مثلا میرزا ابوالفضل گلپایگانی ،

برجسته ترین شخصیت فکری بهائیت ، یکی از منشیان او بود .

تجدد گرایان افراطی برای تحقق اهداف خود از همه گونه سازمان ها و

فرقه های مخفی ، از بابی گری و بهائی گری تا فرماسونری و برخی

طریقت های صوفیه ،بهره می بردند .

به نقل از مقاله پنج ویژگی تجددگرائی افراطی نوشته دکتر عبدالله  شهبازی .

از جمله مشکلات اساسی بشر در قرون اخیر ،قدرت پرستی و بلند پروازی

فرقه های گمراه (نظیر صهیونیسم و هندوئیسم افراطی )است که سودای

 حکومت بر جهان را در سر دارند و برای رسیدن به این مقصود شیطانی ، خود

 و دیگران را به آتش می کشند .بهائیت نیز یکی از همین گونه فرقه هاست که

 سودای سلطنت بر ایران و جهان دارند و هرچند این سودا ، خام و بچگانه

می نماید ، اما تکاپوی مستمر و ویرانگر اینان برای دستیابی به اهداف شیطانی

خود ، صدها مشکل برای بشریت (بویژه عالم اسلام و شرق )می آفریند –

چنانکه آفریده است . علاوه بر این ، تجربه صهیونیسم  گواه آن است که

((دشمن نتوان حقیر و بیچاره شمرد )) و باید به نحو مقتضی ، نقشه ها و

دسائس آنان را شناخت و خنثی کرد . روزی که تئودور هرتزل ، تئوریسین

مشهور صهیونیسم ، در سالهای پایانی قرن 19 کتاب ((دولت یهودی )) را

نوشته و مدعی شد که دولت یهود را پی افکنده است ، کسی حرف وی را

جدی نگرفت  ولی هنوز نیم قرن از حرف هرتزل نگذشته بود که دولت اسرائیل

 به ضرب و زور و زر و تزویر ، بر سرزمین مقدس فلسطین تحمیل شد .

به سراغ بهائیت ، و سودای شیطانی وی می رویم :

اسناد و متون بهائیت ، کراراً از نقشه ایجاد سلطنت بهائی در ایران و جهان ، و

 لزوم زمینه سازی برای این امر طی مراحل دهگانه ، سخن می گویند که ( بنا

 به تصریح مجله ((اخبار امری )) ) مرحله نهم آن از سال 1332 شمسی آغاز

 شده و قرار بود پس از دهسال یعنی در 1342 شمسی ، با برگزاری (( جشن

اعظم اعلان امر ... حضرت بهاءالله در بغداد )) پایان یابد و پس از آن ، مرحله 

 نهائی (دهم ) آغاز گردد که طی آن با ((جهاد روحانی کبیر اکبر )) بهائیان در

 سراسرجهان ، این مسلک از ((مجهولیت ومقهوریت و انفصال و استقلال ))

کنونی(( که حالیه جامعه های ملی بهائی در سراسر عالم طی می نمایند ،

به مرحله رسمیت وارد )) شده .و بهائیت ((از طرف اولیای امور به عنوان دیانت

رسمی مملکتی شناخته خواهد شد ... و این رسمیت به مرور ایام منجر به

 تاسیس سلطنت بهائی خواهد گشت که در ضل آن ، حدود و احکام مقدس

اقدس ام الکتاب شریعت بهائی در جمیع امور شرعی و مدنی کاملا به موقع

 اجرا گذاشته خواهد شد و این مرحله مآلا منتهی به تاسیس و استقرار

 سلطنت جهانی بهائی ... خواهد گردید )) *

اگرچه پیروزی انقلاب اسلامی وسقوط رژیم پهلوی به عنوان حامی فرقه

بهائیت ، شکست سنگینی را برای اجرای نقشه های بهائیت بدنبال داشت ولی

 این فرقه وابسته به قذرتهای استعماری کماکان در اجرای نقشه های خود

تلاش پنهان و آشکار خود را کماکان اد امه می دهد .

......................................................................................................................................... 

* مجله اخبار امری ،سال 1332 ، شماره 3، ص 14.